Thuisexperiment met watermonsters

Een kort bezoekje aan het Teylers museum in Haarlem dit weekend zorgde ervoor dat we onverwacht thuiskwamen met een tas vol speelgoedfrutsels. Dat kwam niet door Lemoni, want die was niet mee. De museumwinkel bleek best heel leuk en heeft naast opgeprikte vlinders en veel boeken ook veel grappige kleine kinderdingen zoals speelgoedautootjes en watermonsters. De watermonsters die eigenlijk 'colourd growing' heten (maar dat vind ik een rare naam), trokken vooral onze aandacht. Het gaat om kleine gekleurde dino's en dolfijnen die in water wel 600% in maat toenemen!! aldus de achterzijde van de verpakking. We hebben meteen een voorraad meegenomen voor alle aankomende kinderverjaardagen deze zomer.

Omdat we eigenlijk niet konden wachten om het effect te zien, hebben we Lemoni de eerste gegeven. Ik had de gouden dolfijn uitgezocht voor haar, maar die was niet goed. Ze wilde de donkere dolfijn. Ook best. Die ging dus in een kom water, terwijl wij vol verwachting toekeken wat er zou gebeuren. Dat bleek al snel minder spektaculair dan verwacht, al hadden we eigenlijk wel gelezen dat het hele proces 72 uur zou duren. Gek genoeg dachten wij toch, dat er dan vanalles te zien zou zijn in de eerste minuten. Niet dus, met als gevolg dat zelfs Lemoni geen aandacht meer heeft voor het bakje water op het aanrecht. Daar heeft ze intussen wel al twee badbeesten bijgestopt, maar die zijn gewoon van de Hema en zijn ondanks alle badsessies nog steeds even groot. Wel wilde ze direct alsnog de gouden dolfijn hebben (alsof die het wel zou doen), en daarna de oranje dino. Dat hebben we dus niet gedaan: 3 van die aquaria op het aanrecht. We wachten rustig af wat er nog komt.

Ik zal laten weten hoe het ervoor staat over een dag of drie. Het begon in ieder geval hier op dag 1:

 

Colored growing
Test

Mijn oma’s Truus: jubilea

De aankomende maanden staan in het teken van (de serie) 'Mijn oma's Truus'. Dat heeft meerdere redenen, die deze zomer allemaal samenkomen. Het begint met mijn oma's zelf: zij zijn in de zomermaanden van 2011 beide 90 jaar oud.

Mijn oma's heten Truus, zijn op dit moment van dezelfde leeftijd en kwamen na de oorlog in Rijswijk terecht. Beide kregen een nieuwe franstalige achternaam met een D (Dujardin vs Devilee) en, volgens goed katholiek gebruik, een rits kinderen. Die kwamen elkaar ruim tien jaar later tegen op school, in de kerk, bij voetbal en op dansles. Mijn ouders bleken elkaar ook nog eens bijzonder aardig te vinden en sinds zij hun verloving aankondigde zitten mijn oma's op zon- en feestdagen geregeld samen bij hen op de bank. Tot zover de overeenkomsten. Over de verschillen kan ik een boek schrijven. Zij zijn in hun persoonlijkheid namelijk volledig tegengesteld.

De schilderijen die ik n.a.v. hun foto's gemaakt heb, zijn in de aankomende maanden ook op verschillende plekken te zien. Op dit moment hangen twee werken in galerie de Pieter in Leiden ('de lachende babu' en 'picknick'). Eind juli zullen twee Indonesische werken te zien zijn in Haarlem. Wat ik extra leuk vind, is dat er in augustus ook werk te zien is in de etalage van de brillenzaak Opticus op de Leyweg in Den Haag. Deze winkel werd 60 jaar geleden opgericht door mijn opa, Henk Devilee, en is nu in handen van zijn oudste kleinzoon Kevin, mijn neef dus. Mijn opa maakte redelijk veel foto's en films van zijn gezin. Een aantal hiervan heb ik gebruikt voor de schilderijen. Ik zie de schilderijen een beetje als een samenwerking met mijn opa, die dat helaas niet meer mee heeft kunnen maken. De schilderijen van zijn foto's (wild horses, the watchtower, bloemenkoningin) zullen te zien zijn in de etalage van Opticus vanaf 1 augustus. Ik werk nu hard aan het schilderij dat het beste bij de winkel past: "Hoogtezon", hieronder te zien, maar nog niet afgerond:

Hoogtezon in wording

Men zegt wel eens dat eigenschappen vaak een generatie overslaan. In het geval van Kevin en mij zou dat best wel eens kunnen kloppen. Hij als opticien en ik als tekendocent, zijn we uiteindelijk toch in de voetsporen van mijn opa getreden; we zorgen er tenslotte voor dat mensen beter gaan zien!

Voor meer info zie mijn agenda.

Mijn oma’s Truus: jubilea

De aankomende maanden staan in het teken van (de serie) 'Mijn oma's Truus'. Dat heeft meerdere redenen, die deze zomer allemaal samenkomen. Het begint met mijn oma's zelf: zij zijn in de zomermaanden van 2011 beide 90 jaar oud.

Mijn oma's heten Truus, zijn op dit moment van dezelfde leeftijd en kwamen na de oorlog in Rijswijk terecht. Beide kregen een nieuwe franstalige achternaam met een D (Dujardin vs Devilee) en, volgens goed katholiek gebruik, een rits kinderen. Die kwamen elkaar ruim tien jaar later tegen op school, in de kerk, bij voetbal en op dansles. Mijn ouders bleken elkaar ook nog eens bijzonder aardig te vinden en sinds zij hun verloving aankondigde zitten mijn oma's op zon- en feestdagen geregeld samen bij hen op de bank. Tot zover de overeenkomsten. Over de verschillen kan ik een boek schrijven. Zij zijn in hun persoonlijkheid namelijk volledig tegengesteld.

De schilderijen die ik n.a.v. hun foto's gemaakt heb, zijn in de aankomende maanden ook op verschillende plekken te zien. Op dit moment hangen twee werken in galerie de Pieter in Leiden ('de lachende babu' en 'picknick'). Eind juli zullen twee Indonesische werken te zien zijn in Haarlem. Wat ik extra leuk vind, is dat er in augustus ook werk te zien is in de etalage van de brillenzaak Opticus op de Leyweg in Den Haag. Deze winkel werd 60 jaar geleden opgericht door mijn opa, Henk Devilee, en is nu in handen van zijn oudste kleinzoon Kevin, mijn neef dus. Mijn opa maakte redelijk veel foto's en films van zijn gezin. Een aantal hiervan heb ik gebruikt voor de schilderijen. Ik zie de schilderijen een beetje als een samenwerking met mijn opa, die dat helaas niet meer mee heeft kunnen maken. De schilderijen van zijn foto's (wild horses, the watchtower, bloemenkoningin) zullen te zien zijn in de etalage van Opticus vanaf 1 augustus. Ik werk nu hard aan het schilderij dat het beste bij de winkel past: "Hoogtezon", hieronder te zien, maar nog niet afgerond:

Hoogtezon in wording

Men zegt wel eens dat eigenschappen vaak een generatie overslaan. In het geval van Kevin en mij zou dat best wel eens kunnen kloppen. Hij als opticien en ik als tekendocent, zijn we uiteindelijk toch in de voetsporen van mijn opa getreden; we zorgen er tenslotte voor dat mensen beter gaan zien!

Voor meer info zie mijn agenda.

Als ik de baas zou zijn van het journaal..

Een paar weken geleden had ik vanuit het niets een liedje in mijn hoofd uit een ver verleden:

Ik loop met één been op de stoep, en één been in de goot en als ik dat niet doe…

Hier rinkelen nu waarschijnlijk bellen bij jonge dertigers, alle andere lezers zullen geen flauw idee hebben waar ik het nu over heb.

Kinderen voor kinderen.

Ik heb dit jeugdsentimentnummer meteen even opgezocht op youtube. Hier een opfris moment (ook niet-dertigers kunnen meekijken):

 

Sindsdien wordt mij dagelijks gevraagd door mijn driejarige dochter of ik 'dat van toen ik klein was' nog eens op wil zetten. Bij mij komt er vanalles omhoog als ik het hoor. Herinneringen aan een spetterend playbackoptreden op de basisschool, mijn eigen vreemde tic's met stoeptegels destijds en vooral de vraag: Wat is savooiekool????

Ik kon het natuurlijk niet laten om ook andere liedjes terug te luisteren. Eén van hen heb ik nog regelmatig aan gedacht, namelijk deze:

 

Want zeg nou eerlijk (alle dertigers van Nederland) is dit niet precies wat er nog steeds door je hoofd gaat wanneer je naar die onechte, grauwe en deprimerende gezichten kijkt op het journaal?? Ik heb in ieder geval altijd onderhuids de wens gehad om een positief journaal te starten, maar daar is het tot nu toe nooit van gekomen.

Gelukkig, gelukkig, gelukkig zijn meer mensen op dit idee gekomen. Ik heb het nbet gevonden op internet. Kijk hier eens naar wanneer je het niet meer ziet zitten:

http://www.happynews.nl/

Dit kan toch niet anders dan door een dertiger gestart zijn???

 

Als ik de baas zou zijn van het journaal..

Een paar weken geleden had ik vanuit het niets een liedje in mijn hoofd uit een ver verleden:

Ik loop met één been op de stoep, en één been in de goot en als ik dat niet doe…

Hier rinkelen nu waarschijnlijk bellen bij jonge dertigers, alle andere lezers zullen geen flauw idee hebben waar ik het nu over heb.

Kinderen voor kinderen.

Ik heb dit jeugdsentimentnummer meteen even opgezocht op youtube. Hier een opfris moment (ook niet-dertigers kunnen meekijken):

 

Sindsdien wordt mij dagelijks gevraagd door mijn driejarige dochter of ik 'dat van toen ik klein was' nog eens op wil zetten. Bij mij komt er vanalles omhoog als ik het hoor. Herinneringen aan een spetterend playbackoptreden op de basisschool, mijn eigen vreemde tic's met stoeptegels destijds en vooral de vraag: Wat is savooiekool????

Ik kon het natuurlijk niet laten om ook andere liedjes terug te luisteren. Eén van hen heb ik nog regelmatig aan gedacht, namelijk deze:

 

Want zeg nou eerlijk (alle dertigers van Nederland) is dit niet precies wat er nog steeds door je hoofd gaat wanneer je naar die onechte, grauwe en deprimerende gezichten kijkt op het journaal?? Ik heb in ieder geval altijd onderhuids de wens gehad om een positief journaal te starten, maar daar is het tot nu toe nooit van gekomen.

Gelukkig, gelukkig, gelukkig zijn meer mensen op dit idee gekomen. Ik heb het nbet gevonden op internet. Kijk hier eens naar wanneer je het niet meer ziet zitten:

http://www.happynews.nl/

Dit kan toch niet anders dan door een dertiger gestart zijn???

 

Zomergasten in galerie de Pieter

Zomergasten

Vanaf vrijdag 23 juni tot en met 31 juli is er alleen werk van gast-Pieters te zien in galerie de Pieter. Dat zijn er intussen aardig wat. Aan deze tentoonstelling doen ongeveer 50 zomergasten mee.

Van mij zijn er twee werken te zien die lange tijd waren verhuurd.

Picknick 550 De lachende babu 550

Zin in een feestje? Kom dan naar de opening vrijdag 23 juni om 19 uur. Meer info hier.