Vanmiddag om 16 uur wordt de nieuwe expositie in Haarlem geopend. Mijn Indische werkt hangt in het kleine kamertje weet ik. Er hangt ook een nieuw werk op Dibond dat ik heb gemaakt voor het thema Tornado.

Meer info is hier te vinden.

Vandaag is officieel ook de eerste dag van de tentoonstelling van Marcel Schellekens in galerie Inkt. Zijn werk is zo geliefd dat er tijdens het inrichten van de expositie al werk verkocht werd. Mijn mini-mani's zijn samen met het nieuwe boek van Henriette Boerendans (heel leuk! Over enkele dagen te vinden in de winkel van bijmiel.nl) tijdens deze expositie in de galerie te vinden. Ik heb helaas nog geen foto's kunnen maken, maar de mani's staan in de etalage van Inkt in de Choorstraat in Delft.

Meer info hier.

Op 3 en 4 september wordt de Utrechtse Fabriek weer georganiseerd. Ik sta er op zaterdag 3 september met mini-manis en kindersieraden van eMeneL.

Meer info hier.

Genoeg te zien en te doen dus!

Vanmiddag om 16 uur wordt de nieuwe expositie in Haarlem geopend. Mijn Indische werkt hangt in het kleine kamertje weet ik. Er hangt ook een nieuw werk op Dibond dat ik heb gemaakt voor het thema Tornado.

Meer info is hier te vinden.

Vandaag is officieel ook de eerste dag van de tentoonstelling van Marcel Schellekens in galerie Inkt. Zijn werk is zo geliefd dat er tijdens het inrichten van de expositie al werk verkocht werd. Mijn mini-mani's zijn samen met het nieuwe boek van Henriette Boerendans (heel leuk! Over enkele dagen te vinden in de winkel van bijmiel.nl) tijdens deze expositie in de galerie te vinden. Ik heb helaas nog geen foto's kunnen maken, maar de mani's staan in de etalage van Inkt in de Choorstraat in Delft.

Meer info hier.

Op 3 en 4 september wordt de Utrechtse Fabriek weer georganiseerd. Ik sta er op zaterdag 3 september met mini-manis en kindersieraden van eMeneL.

Meer info hier.

Genoeg te zien en te doen dus!

Ze is er niet meer; mijn lieve, oude, licht demente poesje Pica. Je weet dat het een keer gaat gebeuren, maar toch, het blijft onverwacht. In de nacht van vrijdag op zaterdag, na een gezellige borrel in de tuin vanwege 'een nieuw begin' (ja echt) werd ze plotseling ontzettend ziek. Ze moest verschrikkelijk overgeven en haar oude lijfje kon het amper meer aan. Wat wilde ik haar troosten, warm houden, het was zo zielig. Na een nacht zonder slaap en kots ruimen zaten we s' ochtends suf en wazig bij de dierarts. Daar hebben we de afgelopen week wel vaker gezeten: pillen, een infuus, vloeibaar voer. Het hielp niet. Dinsdagavond reden we voor de laatste keer met haar naar de dierarts om haar in te laten slapen. Van deze lijdensweg werd niemand gelukkig.

Ik ben blij dat we een plekje in de tuin hebben kunnen vinden waar we haar konden begraven. Onder de mini vijver, waar ze zelf heel vaak te vinden was om water te drinken. Lemoni vond een wit steentje, waar we met waterafwerende stift haar naam op hebben geschreven. Nu weet Lemoni eindelijk hoe het werkt: onder een steentje liggen. Maar het blijft verwarrend. Ze vraagt me regelmatig: "Is Pica nou nog steeds dood?"

Het is dus een nieuw begin, een begin zonder poes in huis. Ik weet dat het ook goed is zo. De deuren kunnen weer open, we kunnen weer doorslapen zonder nachtelijk gemiauw en we hoeven ons geen zorgen meer te maken wanneer we op vakantie willen.

Maar toch. Ik zal haar missen!

Ze is er niet meer; mijn lieve, oude, licht demente poesje Pica. Je weet dat het een keer gaat gebeuren, maar toch, het blijft onverwacht. In de nacht van vrijdag op zaterdag, na een gezellige borrel in de tuin vanwege 'een nieuw begin' (ja echt) werd ze plotseling ontzettend ziek. Ze moest verschrikkelijk overgeven en haar oude lijfje kon het amper meer aan. Wat wilde ik haar troosten, warm houden, het was zo zielig. Na een nacht zonder slaap en kots ruimen zaten we s' ochtends suf en wazig bij de dierarts. Daar hebben we de afgelopen week wel vaker gezeten: pillen, een infuus, vloeibaar voer. Het hielp niet. Dinsdagavond reden we voor de laatste keer met haar naar de dierarts om haar in te laten slapen. Van deze lijdensweg werd niemand gelukkig.

Ik ben blij dat we een plekje in de tuin hebben kunnen vinden waar we haar konden begraven. Onder de mini vijver, waar ze zelf heel vaak te vinden was om water te drinken. Lemoni vond een wit steentje, waar we met waterafwerende stift haar naam op hebben geschreven. Nu weet Lemoni eindelijk hoe het werkt: onder een steentje liggen. Maar het blijft verwarrend. Ze vraagt me regelmatig: "Is Pica nou nog steeds dood?"

Het is dus een nieuw begin, een begin zonder poes in huis. Ik weet dat het ook goed is zo. De deuren kunnen weer open, we kunnen weer doorslapen zonder nachtelijk gemiauw en we hoeven ons geen zorgen meer te maken wanneer we op vakantie willen.

Maar toch. Ik zal haar missen!

Er blijkt nog een extra kwaliteit aan het watermonster, dat ik pas net ontdekt heb en niet op de bijsluiter kan terug vinden. Dat komt mede door Lemoni's idee om haar eigen badspeelgoed bij het monster in het water te leggen. Ik wilde ze net opruimen maar ze bleken ongrijpbaar door een glibberige slijmlaag! Die zat er eerst echt niet op. Het watermonster zelf voelt als schuurpapier, dus wat hier gebeurd is?

Het volgende effect is volgens Machiel, dat het monster weer zal krimpen nu het uit het water is. We wachten weer rustig af.

Na 78 uur en nog wat extra dagen om ons monster tegemoed te komen is dit het resultaat:

Op de voorgrond: het monster na het bad en op de achtergrond de gouden dolfijn in de oude maat. Van afgelopen zaterdagmiddag tot nu heeft flipper liggen wellen. Hij is nu groen en bobbelig. Ik ben geen wiskundige, maar dit is volgens mij geen toename van 600%. Zouden ze 72 jaar bedoeld hebben?

Ach, het was het proberen waard. En gelukkig heb ik er nog een heleboel om weg te geven!

Er blijkt nog een extra kwaliteit aan het watermonster, dat ik pas net ontdekt heb en niet op de bijsluiter kan terug vinden. Dat komt mede door Lemoni's idee om haar eigen badspeelgoed bij het monster in het water te leggen. Ik wilde ze net opruimen maar ze bleken ongrijpbaar door een glibberige slijmlaag! Die zat er eerst echt niet op. Het watermonster zelf voelt als schuurpapier, dus wat hier gebeurd is?

Het volgende effect is volgens Machiel, dat het monster weer zal krimpen nu het uit het water is. We wachten weer rustig af.

Na 78 uur en nog wat extra dagen om ons monster tegemoed te komen is dit het resultaat:

Op de voorgrond: het monster na het bad en op de achtergrond de gouden dolfijn in de oude maat. Van afgelopen zaterdagmiddag tot nu heeft flipper liggen wellen. Hij is nu groen en bobbelig. Ik ben geen wiskundige, maar dit is volgens mij geen toename van 600%. Zouden ze 72 jaar bedoeld hebben?

Ach, het was het proberen waard. En gelukkig heb ik er nog een heleboel om weg te geven!